Τσακάλι

Μεσαίου μεγέθους κυνοειδές με σχετικά κοντά άκρα και ουρά και οξύληκτο ρύγχος. Το μήκος σώματος κυμαίνεται στα 70-85 με τα αρσενικά άτομα να είναι κατά τι μεγαλύτερα. Ο τυπικός χρωματισμός του τσακαλιού είναι χρυσοκάστανος (στοιχείο που αντικατοπτρίζεται και στο λατινικό όνομα του είδους) με κάποιους πληθυσμούς να είναι πιο γκριζωποί ή πιο καστανοί. Το είδος είναι παρόν σε Ευρώπη, Ασία και βόρεια Αφρική. Στην Ελλάδα απαντάται σε διάφορες περιοχές της χώρας, ακόμα και πολύ κοντά σε αστικά κέντρα. Κατά τη διάρκεια του έργου εντοπίστηκε σε τρεις αρχαιολογικούς χώρους (Βραυρώνα, Επίδαυρος, Μεσσήνη). Αξίζει να αναφερθεί ότι το μοναδικό νησί της Μεσογείου όπου ζουν τσακάλια είναι η Σάμος. Αποτελεί τυπικό είδος-γενικευτή (με πολύ χαλαρές οικολογικές απαιτήσεις), μπορεί συνεπώς να ζει σε πολύ διαφορετικούς τύπους βιοτόπων. Η διατροφή του περιλαμβάνει μια μεγάλη γκάμα σπονδυλωτών αλλά και ασπόνδυλων ζώων ενώ μπορεί να χρησιμοποιεί κάθε δυνατή πηγή τροφής, εκμεταλλευόμενο ακόμη και ανθρώπινα σκουπίδια. Δραστηριοποιείται μετά το δειλινό και αναζητά την τροφή του είτε μόνο είτε σε μικρές αγέλες, συνήθως οικογένειες, από τρία έως πέντε άτομα. Μια τέτοια μικρή οικογενειακή αγέλη καταγράφηκε από τις κάμερες που τοποθετήθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο της Βραυρώνας. Οι πληθυσμοί του τσακαλιού στην Ελλάδα βρίσκονται σε ανοδική πορεία.