Ελιά

Η ελιά είναι ένα αειθαλές δέντρο ή θάμνος με ευρεία κατανομή σε περιοχές χαμηλού υψομέτρου γύρω από την λεκάνη της Μεσογείου, με το υποείδος O. e. europaea να είναι ο εκπρόσωπος των μεσογειακών ευρωπαϊκών χωρών. Εμφανίζεται τόσο με την άγρια μορφή της, όσο και με την καλλιεργούμενη από την αρχαιότητα και αποτελεί ένα πολύ χαρακτηριστικό είδος στη ζώνη ευμεσογειακής βλάστησης. Είναι φωτόφιλο και θερμόφιλο είδος με αργή ανάπτυξη και αντοχή στην ξηρασία. Η δενδρώδη μορφή της φτάνει σε ύψος έως και 15 μέτρα, έχει μεγάλη διάμετρο κόμης και κορμό ισχυρό, ο οποίος είναι λείος στα νεαρά δέντρα και σε μεγάλη ηλικία σχηματίζει χαρακτηριστικές κοιλότητες και αυλακώσεις. Τόσο ο κορμός, όσο και τα κλαδιά της είναι γκρίζου χρωματισμού. Φέρει μικρά πρασινωπά στην πάνω, και γκριζοπράσινα με τρίχωμα στην κάτω επιφάνειά τους φύλλα με λογχοειδή ή αντωοειδή μορφή ελάσματος, οξυκόρυφα, αμβλυκόρυφα ή ακιδόληκτα, με κοντό μίσχο. Τα άνθη της ελιάς είναι διγενή, χωρίς ποδίσκο, λευκού χρώματος και διατάσσονται σε βοτρυώδεις ταξιανθίες. Η ανθοφορία λαμβάνει χώρα τέλη της άνοιξης με αρχές καλοκαιριού. Ο καρπός είναι ωοειδής δρύπη, μήκους έως 3,5 εκ., ο οποίος κατά την ωρίμανση, τέλη του φθινοπώρου με αρχές του χειμώνα, γίνεται μαύρος. Στο εσωτερικό του καρπού φέρει σκληρό, ελλειψοειδές πυρήνα. Η ελιά είναι ένα πάρα πολύ κοινό είδος στην περιοχή της Ακρόπολης, της Αρχαίας Αγοράς και των γύρω λόφων, το οποίο σύμφωνα με το μύθο το φύτευσε η θεά Αθηνά στο βράχο της Ακρόπολης κατά την αναμέτρησή της με τον θεό Ποσειδώνα. Το δώρο που προσέφερε ο Ποσειδώνας στην πόλη ήταν μια μικρή λίμνη με αλμυρό νερό και της Αθηνάς μία ελιά γεμάτη καρπούς, η πρώτη όλης της χώρας.