Κροκοδειλάκι

Το κροκοδειλάκι είναι μια σαύρα με μεγάλο κορμό και έντονα τραχύ δέρμα, όπου ξεχωρίζουν επάρματα και άκανθες, τα οποία δημιουργούν μια φυσική πανοπλία. Το σώμα του κυμαίνεται μεταξύ 15 και 30 εκ. και η ουρά είναι έως 25 εκ. Το γενικό χρώμα σώματος είναι σκούρο γκρίζο. Η ράχη φέρει σχηματισμούς που μοιάζουν με αστέρια σε πιο ανοιχτό πρότυπο. Ο πληθυσμός της Δήλου χαρακτηρίζεται από υπόλευκο ή υποκίτρινο χρώμα στο πάνω μέρος της κεφαλής και μπλε χρώσεις στα πρόσθια άκρα. Το κροκοδειλάκι εξαπλώνεται στη Μέση Ανατολή, την Κύπρο και την Ελλάδα, όπου απαντάται στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, στις κεντρικές Κυκλάδες, την Κέρκυρα, τους Παξούς, την Θεσσαλονίκη, ενώ πρόσφατα έχει εντοπιστεί στην Κρήτη και την Κάρπαθο. Η διατροφή του βασίζεται στα ασπόνδυλα (κυρίως στα έντομα), αλλά μπορεί να τραφεί και με μικρόσωμες σαύρες και ποντίκια. Αναπαράγεται από τα μέσα της άνοιξης έως τον Ιούνιο και τα θηλυκά άτομα γεννούν 3-12 αυγά άπαξ ανά έτος. Το είδος αναφέρεται στο Παράρτημα ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης και στο Παράρτημα IV της Οδηγίας 92/43 της Ε.Ε. Οι Έλληνες της Ιωνίας το ονόμασαν «κροκόδειλο», καθώς το έβλεπαν πάντα σε πέτρες και βράχια (κροκή = βότσαλο και δρίλος = σκουλήκι), τυπική εικόνα και στις μέρες μας: τα κροκοδειλάκια επιλέγουν θέσεις ψηλά πάνω σε ξερολιθιές ή βράχια και ανεβοκατεβάζουν το κεφάλι τους, τυπική συμπεριφορά των σαυρών της Οικογένειας Agamidae. Ο πυκνός πληθυσμός της Δήλου είχε εντυπωσιάσει τον J.P. Turnefort, ο οποίος μάλιστα απεικονίζει το κροκοδειλάκι στο βιβλίο του για τις περιηγήσεις του στην Ανατολή.