Λαφιάτης του Ασκληπιού

Ο λαφιάτης του Ασκληπιού φτάνει σε μήκος σώματος το ενάμιση μέτρο, το χρώμα της ράχης είναι γκριζωπό, καφέ ή πράσινο λαδί και στην περιοχή του λαιμού συνήθως παρατηρείται κιτρινωπός χρωματισμός. Απαντάται σε περιοχές με υψηλή υγρασία, συνήθως κοντά σε υδατοσυλλογές και σε φυλλοβόλα δένδρα αλλά και σε φρυγανικά οικοσυστήματα, ενώ η υψομετρική κατανομή του φτάνει τα 1.500 μέτρα. Παρουσιάζει ευρεία κατανομή που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Απαντάται σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και σε δύο μόνο νησιά, την Κέρκυρα και τους Παξούς. Η περίοδος αναπαραγωγής εντοπίζεται αργά την άνοιξη και τα θηλυκά γεννούν 2-18 αυγά προς τα τέλη του καλοκαιριού τα οποία κρύβουν κάτω από πέτρες ή πεσμένους κορμούς. Τρέφεται με μικρές σαύρες και κυρίως με τρωκτικά, στοιχείο που γνωρίζουν οι αγρότες και προστατεύουν το φίδι. Αναφέρεται στα Παραρτήματα IV της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ και II της Σύμβασης της Βέρνης. Στην αρχαία Ελλάδα πιστεύονταν ότι ήταν το αγαπημένο φίδι του θεού της ιατρικής και πάντα απεικονίζεται στα αγάλματα του Ασκληπιού καθώς και της κόρης του Υγείας. Το δημώδες του όνομα και στα αγγλικά (Aesculapian snake) απηχεί αυτή την παράδοση. Σε αρκετές περιοχές της χώρας μας είναι γνωστό και ως γιατρόφιδο. Στην Επίδαυρο εντοπίστηκαν άτομα του είδους, κυρίως στην περιοχή κοντά στα Προπύλαια.