Σαύρα του Μοριά

Η μικρόσωμη αυτή σαύρα έχει μήκος σώματος έως πέντε εκ. και μακριά ουρά με διπλάσιο ή και μεγαλύτερο μήκος. Έχει στενό και μικρό κεφάλι, ενώ οι φολίδες είναι μεγάλες, οξύληκτες, με έντονη τροπίδωση, χαρακτηριστικό που την διαχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη σαυρών της Πελοποννήσου. Παρουσιάζει σημαντικό φυλετικό διμορφισμό ως προς το χρώμα, καθώς τα ενήλικα αρσενικά έχουν καφέ ράχη και μαύρες πλευρές με διάσπαρτες ανοιχτόχρωμες κηλίδες κίτρινου, γαλάζιου ή πράσινου χρώματος, ενώ τα θηλυκά έχουν ομοιόμορφο καφέ ή λαδί χρωματισμό. Η σαύρα του Μοριά είναι ενδημικό είδος της Πελοποννήσου και των νοτίων Επτανήσων (Ζάκυνθος, Κεφαλονιά, Ιθάκη και Στροφάδες). Είναι είδος που προτιμά υγρές και σκιερές τοποθεσίες, όπως οι παρυφές δασών ή θαμνοτόπων, καθώς και βραχώδεις περιοχές, με την προϋπόθεση της παρουσίας νερού και πλούσιας βλάστησης. Ο αρχαιολογικός χώρος του Μυστρά διατηρεί έναν σημαντικό πληθυσμό του είδους χάρη στην πληθώρα καταφυγίων που του προσφέρουν τα κτίσματα και τις ιδανικές συνθήκες της περιοχής. Το είδος δραστηριοποιείται κατά την ημέρα στην επιφάνια του εδάφους, σε βράχια, πέτρες ή ξερολιθιές. Η διατροφή του περιλαμβάνει μικρά ασπόνδυλα, κατά κύριο λόγο κολεόπτερα και δίπτερα. Αναπαράγεται από τα μέσα της άνοιξης μέχρι τον Ιούλιο και τα θηλυκά γεννούν 4-8 αυγά, τα οποία εκκολάπτονται μετά από περίπου 40 ημέρες. Το είδος προστατεύεται από τη Σύμβασης της Βέρνης (Παράρτημα ΙΙ), ενώ περιλαμβάνεται και στο Παράρτημα IV της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.