Όχιά

Η οχιά είναι σχετικά μικρό φίδι με μέγιστο μήκος σώματος που μπορεί να φτάσει τα 90 εκ., σπανίως όμως ξεπερνά τα 70 εκ. Τα αρσενικά άτομα είναι συνήθως πιο μεγαλόσωμα από τα θηλυκά. Έχει χαρακτηριστικό μεγάλο, τριγωνικό κεφάλι, το οποίο φέρει στην άκρη του μικρό έπαρμα που θυμίζει κέρατο. Ο χρωματισμός της ράχης είναι και αυτός χαρακτηριστικός, καθώς φέρει σε όλο το μήκος της σκουρόχρωμο σχέδιο ζιγκ-ζαγκ, σε γκρίζο ή μπεζ φόντο. Η εξάπλω- ση της οχιάς ξεκινάει από την βορειοανατολική Ιταλία, καλύπτει τη νότια Βαλκανική χερσόνησο και φτάνει ως την δυτική Τουρκία, ενώ περιλαμβάνει και ασυνεχείς περιοχές της βορείου και ανατολικής Τουρκίας και της περιοχής του Καυκάσου. Στην Ελλάδα, το είδος είναι πολύ κοινό και απαντάται στο σύνολο της ηπειρωτικής χώρας, στην Εύβοια και σε πολλά νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Τη βρίσκουμε σε μεγάλο εύρος ενδιαιτημάτων, από αμμοθίνες μέχρι ξηρούς και πετρώδεις θαμνότοπους με φρυγανική ή μακκία βλάστηση, αλλά και σε παρυφές δασών ή κοντά σε ποτάμια, καθώς και κοντά σε ανθρώπινες κατασκευές και οικισμούς. Είναι ημερόβιο είδος, αλλά αποφεύγει τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Διαχειμάζει στο βορειότερο τμήμα της κατανομής της, ενώ δραστηριοποιείται όλο τον χρόνο στο πιο νότιο. Η διατροφή της περιλαμβάνει μικρά θηλαστικά, σαύρες, αμφίβια και πουλιά. Η αναπαραγωγική περίοδος είναι την άνοιξη και τα θηλυκά γεννούν στα τέλη του καλοκαιριού 4-20 ζωντανά μικρά. Η οχιά περιλαμβάνεται στο Παράρτημα ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης και στο Παράρτημα IV της 92/43/ΕΟΚ. Είναι δηλητηριώδες είδος και το δήγμα της χρήζει άμεσης ιατρικής περίθαλψης.